De geluidsobjecten van
Hannes Wallrafen

  1. Doe je ogen eens dicht?

  2. Een fragment uit De longen van Curaçao uit 2004.

    Op Curaçao in 2004 bezocht ik een kalkstenen rotsplateau op een uithoek van het eiland, waar ik neerhurkte en met mijn microfoon op zoek ging naar kleine borrelende putjes. Het zijn minuscule gangetjes die over een afstand van 100 meter naar de zee lopen. Telkens als de zee ertegenaan bonkte hoorde ik een geluid van uitademen. Trok de zee zich terug, dan liep de hele buis leeg: pfffffffft, een soort piepend, astmatisch inademgeluid. Deze soundscape heeft iets hallucinerends, bijna hypnotiserends. Het zwalkt sterk tussen een natuurgeluid en de menselijke ademhaling. Ik heb het later nog in twee kunstprojecten kunnen toepassen.

  3. Soundscape NDSM Dynamisch uit 2005

    Voor de kunstmanifestatie North kreeg ik in 2005 de opdracht om het scheepsverleden van de Amsterdamse NDSM-werf te laten herklinken. Verschillende kunstvormen werden in één van de voormalige scheepshallen van de NDSM-werf bij elkaar gebracht. De focus van deze tentoonstelling was een historische kijk op de transformatie van het gebied. Ik creëerde een drietal soundscapes door arbeiders op een hedendaagse scheepswerf op te nemen. Na sluitingstijd nam ik ook zelf een hamer in handen en ramde op stalen platen.

  4. Compilatie IJ-oeververbinding uit De stad bij nacht, gemaakt in 2007

    Gedurende de museumnacht in 2007 was er een zaal in het Amsterdams Historisch Museum ingericht voor een van mijn geluidsprojecten. In de eenmalige soundscape De stad bij nacht/ de IJoeververbinding, kon je de route over het IJ met de verbinding tussen het Centraal Station en de overkant, Amsterdam noord, beluisteren. Een belangrijk onderdeel in het verhaal was het moment waarop de gebeurtenissen plaats vinden: de nacht. Voor de bezoeker ontstond hierdoor een stadsbeeld dat hij niet snel zelf zal ervaren. Daarnaast had dit moment het voordeel dat de nachtelijke geluiden niet omgeven werden door het dagelijkse rumoer van de stad. Het geluid van de nacht is zuiver. Hier hoor je een compilatie.

  5. Fragment uit Kuiven en kraplappen uit 2009.

    In Kuiven & Kraplappen: Vrouwen van Spakenburg, 2009 fotografeerde Bert Verhoeff Spakenburgse vrouwen die nog de traditionele kleding droegen, juist in hun hedendaagse omgeving. Wat niet met fotografie te vertellen is, kon ik juist met geluid in beeld brengen. Ik legde het accent op de tradities door opnames van het gesproken dialect te gebruiken. Ik gebruikte het dialect als klankbeeld, zodat de lezer niet uitsluitend de focus op het gezegde legde. Ik nam de lezer zo mee naar het verleden van Spakenburg. Mijn geluidsbijdrage bleef binnen de tradities van de vrouwen, terwijl Bert hen in het heden fotografeerde. Hier luister je naar de introductie van de cd.

  6. Fragmenten uit de serie Pssst: 1 minuut van de VPRO Radio. Uit 2011

    Voor de VPRO Radio maakte ik tussen 2009 en 2012 een aantal verhalen voor het format ‘Pssst een minuut’. Het interessante hiervan is het tijdsgegeven. Hoe kun je binnen een minuut met de factor tijd spelen? Je rekt tijd doordat je het verhaal inleidt, naar een climax toewerkt en een plot creëert. De luisteraar heeft niet meer in de gaten dat hij binnen een minuut een complex verhaal beluisterd heeft. Erika vertelt hoe een 9-jarig jongetje de bezetting ervaart. Poekie speelt zich af kort na de tweede wereldoorlog en vertelt het verhaal van het ongelukkige einde van een katertje.